Bazi Günler Zamanı Tutamıyorum Bazı sabahlar perdeler açılmadan uyanıyorum. Hangi şehirdeyim, hangi halin içindeyim, kim için koşuyorum tam seçemeden. Dışarıdan net, içeriden bulanığım. İnsanlar ne kadar düzenli yaşadığımı sanıyor, bir bilseler… İçimde kaç versiyonum konuşuyor her sabah: biri koşuyor, biri kalıyor, biri susuyor. Zihnim 180 km hızla giderken, yolda duran tabelaları okuyamıyorum. Bazen kendi hızımda tökezliyorum. Hırs mı? Belki. Belki de o, bana bir zamanlar “buradan kaç” diyen çocuk halimin sesi. Bazı öğlenler ofiste cama bakarken yakalıyorum kendimi; bir Teams ekranında donmuş bakışlar arasında aslında içimden başka bir dünyanın hayalini kuruyorum. Belki güneye kaçsam? Belki sabah kahvemi bir rüzgarın sesiyle içsem? Ama sonra bir tablo geliyor önüme: rakamlar, hedefler, sunumlar… Hayal dediğin şey pause’a basılmış gibi. Evdeyse zaman farklı akıyor. Minicik bir parmak elime dolanıyor, bir gülümseme gözümün kenarına umut çiziyor. O an durmak istiyorum. Ama ça...