kosannekos

KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...