Dolana Dolana "Castle Nolana" :)

-

Yazın İstanbul'da ne yapacağız diyenler...
Yeşile, çiçeğe, tavuğa, kaplumbağaya ve en güzeli de ata doymak isteyenler...
Dolana dolana, belki de bu kadar yol gitmeye , şu dolambaçlı yollardan bu kadar ugraşmaya gerek var mı diyeceksiniz ama bilin ki kesinlikle değer, her ne kadar dolana dolana o yol bitmese de  gittikten sonra ah şurda kalsam da dönmesem diyeceksiniz...
Ağva'da bilinmeyen, ama gittikçe de bağımlısı olacağınız, şirin mi şirin, bir butik restaurant hotel "Castle Nolana" deneyimlerimizi paylaşayım dedim,
Dikkat bu yazı ürün yerleştirme içerir, mi demem gerekirdi başına acaba, Cüneyt Özdemir vari, işbirliği değil hocam, sevdiğimiz yerleri paylaşıyoruz gidin siz de güzel vakit geçirin diye :) hehe :)
Öncelikle nereden tanıştık bu Castle Nolana ile :) Malum eş durumundan Çankırılıyız ve Çankırı Vakfı üyesiyiz, derneğimizin başkanı da Mustafa kaptan, atları pek sever bir kaptan kendisi,bir de Ağva'nın Geredeli köyünde bir çiftlik sahibi... Çiftliğini 7-8 odali butik bir otele dönüştürmüş, misafirlerini ,ahbaplarını, eşini dostunu, Çankırılıları buralarda ağırlamayı seviyor.İlk geçen sene bir " Haliloglu " buluşması ile tanıştık burayla, eşim ve 3 kardeşi, ailelerimizle bir buluşma organize edelim dedik ve Ağva'da toplandık, iyi de ettik güzel bir yeri ögrenmiş olduk, samimiyetimiz böyle başlar Nolana ile...
Peki isim nerden geliyor? Nolana, sadece o bölgede yetişen güzel mi güzel bir mavi çiçek, yılın belli zamanlarında belli bölgelerde yetişiyor, e malum biz çiçekseveriz, kızımızın ismi boş yere Yasemin değil, bu isimle ayrıca sevdik Castle Nolana'yi...

İşte yine bir sıkıcı İstanbul haftasonunda, soluğu Castle Nolana'da aldık... Çünkü burası tam bir nefes alım noktası, hem benim hem eşim hem de Yaso için... Kapıdan girer girmez sizi güzellikler karşılıyor... Etrafta rengarenk çiçekler ( Nolana mevsimi geçti malesef) ama kırmızısından sarısına, yeşilin zaten her tonuna, doğal mi doğal, papatyalarından lalelerine  çiçeklerle mest oluyorsunuz öncelikle...


Her taraf ayrı güzel, her yerde ayrı vakit geçirmek istiyorsunuz, salıncaklarda oturup saatlerce kitap okumak, şöyle bir kafa dinleyip, sadece düşünmek istiyorsunuz, sakin sadece kuş cıvıltıları ya da kazların sesleri ya da horozların  tavuk kovalama sesini duyacağınız masanızda kahvenizi yudumlamak, şöyle bir hiç bir şey yapmadan keyif yapmak istiyorsunuz kısaca tam bir kaçış ortamı :)



Sadece kendim için gidiyorsam ne olayım :) Ailenin diğer fertlerinin de huzuru bulduğu bir ortam burası, neden mi, hayvan sever kızım için ne ararsam var, bir köşede pusuya yatmış bir kaplumbağa, yeni yumurtlamış bir tavuk, onu kovalayan bir horoz,  yemek peşinde kazlar ve en gözdemiz atlar... Mustafa kaptan tam bir at sever, çiftlikte cins cins at ve midilliler var ve oraya misafir olanlar gönüllerince onlara binebiliyor, hatta isterlerse eğitim alabiliyorlar, atlarla safariye bile çıkıyorlar o kadar yani :) Bizim son gözdemiz atlar hem Yaso'nun hem eşimin vazgeçilmezi oldu, izledikçe coşup, binmeye heves eden kızım için tam bir eğlence , ailecek yeşili ve hayvanları seviyoruz nitekim :) İşte size Yaso'nun bugünkü arkadaşları, biz onları çok sevdik, tez elden yine gideceğiz...





 Sadece hayvanları ve yeşilliği ile değil, dekorları ile de beni mest etmiş olan Castle Nolana, inşallah sizleri de mest eder, olur da Ağva'ya yolunuz düşerse , atlara bir merhaba demek, bir soluklanıp güzel bir türk kahvesi içmek isterseniz belki diye aşağıya da linkini bırakayım, üzerimde kalmasın :)

Dolana dolana gittik Nolana'ya, doya doya bitiremedik ah şu doğaya :)

http://www.castlenolana.com/






Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more