Ormanda Bir Gün...

-
En sevdiğim yer...
Kendimi buldugum, içimdekileri dışa vurdugum,
Baktıkça baktıgım, dinledikçe doldugum, hissettikçe sevdiğim yer...
Her adımda içimi saran ürperti her bir adımdaki hışırtıyla...
Seviyorum bu ormanı, kendimi buldugum için, enerjimi dışa vurdugum aslında  enerji de doldugum için, seviyorum işte öyle hiç sorgulamadan, içinden geçerken usul usul izliyor izliyorum yaprakları, küçük arkadaslarımı, minik kuşları renklerin bin bir tonunu...
Seviyorum orda olmayı, oranın bir parçası olup, tertemiz havasını solumayı...
Özellikle bugun sindire sindire geçtim her bir kıvrımından, yokuşundan, yamacından,
İndim de bir ara yamacına iyice şöyle bir soluklanmaya, bambaşka yerdeyimi verdin bana yine ,
Her gidişimde farklı bir yeri yaşıyorum sende, farklı bir benle...
Öyle bir dirilik veriyor ki bana, canlılığımı hissediyorum ve hemen arkasından bir şükran...
Nasıl da devinimli nasıl da canlısın , iyi ki varsın...


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more