FİKRİMİN İNCE GÜLÜ...

-


Bu kız neden artık bir fener maçı takip etmez, derbi nedir artık bilmez, üzülmez bile artık kaybedince..

Maç günlerinden bile kaçar artık...

Kim şampiyon olacak, kim transfer olmuş görmemek için haberlere bile bakmaz,

Forma giymeye bile artık korkar,  neden bilir misiniz...


 

Onu Fenere tutkuyla bağlayan biri yoktur artık...Ne heyecanlı maç kritikleri vardır artık, ne saatlerce süren ne olacak bu fenerin halleri konuşmaları, hakemlerin vermedikleri penaltı kritikleri de yoktur. Haftanın başında, bu hafta maçımız Cumartesi günü, planını buna göre yap diyen biri de yoktur, bu haftaki maç kritik aman ha kaçırma diyecek biri de... Hangi futbolcuyu nasıl transfer ettiğinizi anlatan birisi de yoktur, o hafta voleybolda ya da basketbolda kiminle oynayacağınızı haber veren biri de...Doğum günlerinde istisnasiz sarı lacivert alınan hediyeler de yoktur artık...Şampiyon olunca marş çalan biri de... Ya da istisnasız fener bayrağını asan tüm yaz balkonuna...Her seyiyle fenerli diye bilinen biri de yoktur artık...

Fikrimin ince gülü...O gül gidince, kurudu tüm Fener bahçeleri, meğer senmişsin benim sevdam, fener sevdam, sarı lacivert sevdam... 

Sendin tabi tanıştıran, sendin tüm maçlara  götüren, sendin her seye ragmen kahvehane ortamlarında kızına maç izleten, sendin tüm fenerin haber kaynağı, evlada miras bırakan yine sendin bu sevdayı.

Şimdi diyorlar ki cincon yenmiş feneri... Yenmiş yenmemiş ne farkeder, şampiyon olmuş olmamış ne farkeder, ben artık küsüm fenere, sen gidince  köşe bucak kaçar oldum fenerden...

Ne zaman ki sen gittin, ben de bittim...

Ne sarısı kaldı, ne de feneri...

 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more