MAYIS AYI "MEMED" AYI...

-

 Mayıs'ta neler mi okudum?

İnce Memed'le yattım İnce Memed'le kalktım... Hatta rüyalarımda bile vardı, baskın bile yedim, dağlarında dolaştım güzel memleketimin... Çok etkisinde kaldım, elimden birakamadım, memleketime gittim her kelimesinde her anlatışında, bu arada tesadüfe bakın ki gerçekten de tam İnce Memed 3 biterken, 4 başlarken, Adana'ya yolum düştü... Uzuuun Adana yolunda, direksiyon sallarken o dümdüz ovalarda aklımdaydı hep İnce Memed ve o tadına doyulmaz Çukurova tasvirleri...

Haydi bir inceleyelim İnce Memed serisini o zaman...

Seri 4 kitaptan oluşuyor, toplamda da, 2165 sayfa Yapı Kredi yayınlarından okudum.  Kitapta karakterler, hikaye o kadar kusursuz kurgulanmış ki , ilk elime aldığımda 1000kitap yorumlarına bakınca " Nasıl yaa, nasıl olur da bu seri 9,5 puan alır 10 üzerinden" demiştim. Sonuna kadar hak ediyor. Sadece kurgusal boyutta değil, dil boyutunda da, Yaşar Kemal nasıl bir üstaddır, döktürüyor resmen, o uzuuun uzuuuun betimlemeleri bile nasıl su gibi okuyup mest oluyorsunuz, anlattıkları nasıl gözünüzün önünde tüm detayları ile şekilleniyor. Ne kadar methiye düzsem az, ama okuyun dostlar, kaliteli bir dil, anlatış için okuyun. Benim zihnimde canlandırdıkları benim yaşadıklarımdan ibaret sizinkiler bambaşka olacaktır.

Tam da şu sıralarda Sedat Peker videoları gündeme oturmuş, dillere pelesenk olmuş hayretlerle izlenirken, bu kitap resmen cansuyu gibi geldi bana. Nerden , hangi kökenden geldiğimi sorgularken, milletimin ruhunu bir kere daha içime sindirirken  yine bir sürü "A-Ha anları/dakikaları" yaşadım. Ne demek istiyorum? Biz öyle bir milletiz ki, hafızamız balık, yaşadıklarımız sanki normal bir hayatmış gibi kanıksamaya dünden razı, her şeyi kabul eden, ama aslında zulme direnmeye hazır, içimizde nice isyankarlar, Memed'ler yetiştiren. Biz ki aslında, bir olunca birlik olunca, gücü nelere kadir olan.Ahh ahhh neler neler... Okudukça boğazıma bir şeyler oturdu. Resmen umudum yeşerdi, resmen umudumu yeniden doğurdum... Zaten Yaşar Kemal de kitap üzerine ne demiş "İnsanoğlu, umutsuzluktan umut yaratandır". Okudukça direndim, direndikçe umudumu besledim. Dünya kötülerle dolu olsa da iyiler de yok değil. Hele ki kitaptaki " Bir Memed ölür, bin Memed doğar " lafı yok mu dillere pelesenk. En temel inanışlarımdan. Ah dostlar, ben çok etkilendim Memed'den Memedlerden, Memedlerin hikayesinden. O kadar çok konu ve mesaj var ki anlatılacak. Okuyacak olanlara bırakıyorum. Ama şu kesin ki, " İnce Memed " okunması gerekenlerden, özellikle özümüzü, düşünüşümüzü, felsefemizi, milletimizi anlamak için okunası, ancak bu kadar iyi anlatılabilirdi. Yaşa varol Yaşar Kemal usta, ruhun şad olsun...

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more