-

 


Nerden esti de, tekrar yazayım dedim, öncelikle sevgili sinmarin, Merve'nin geçenlerde tekrar post attığını görünce ilham aldım, dedim sevdiğim işlere neden geri dönmüyorum. İkincisi bu kitabı okuyunca dedim ki, güzel enerjileri ,güzel işleri, şimdi değilse ne zaman haydi paylaşayım da güzelleşsin dünya, paylaşayım da umutlar artsın, paylaşayım da enerjiler çoğalsın :) Veee üçüncüsü, yaşadığımız önyargıların hayatımızı ilişkilerimizi biribirimizi etkilediğini görünce, bir içimi dökeyim be yaa dedim :) O zaman haydi buyurun , ne demiş bize sevgili Pierre...

Akıcı ve Pratik Bir Rehber:

Kişisel gelişim alanında yüzlerce kitap arasında, Pierre Franckh’ın Rezonans Kanunu kitabı, pek çok açıdan tanıdık bir yaklaşımı sunarken, okurlarına farklı bir pencereden bakmayı da başarıyor. Bu kitap, kişisel gelişim literatüründeki diğer eserlerden radikal bir şekilde ayrılmıyor, ancak anlatım dili ve sunduğu pratik bilgilerle fark yaratıyor. Franckh, hem teorik hem de uygulamalı bir rehber olarak okuyucularına ulaşmayı hedeflemiş.

Kitabın Temel Mesajı: Düşüncelerin Gücü
Franckh’ın ortaya koyduğu temel mesaj, düşüncelerimizin hayatımızı şekillendiren en büyük güçlerden biri olduğu. Yazar, "Rezonans Kanunu"nu evrensel bir çekim yasası olarak tanımlıyor: Ne düşündüğünüz, ne hissettiğiniz ve neye odaklandığınız, hayatınıza çektiğiniz gerçeklikleri belirliyor. Bu, pozitif düşüncelerin pozitif sonuçlar, negatif düşüncelerin ise negatif sonuçlar doğurduğu fikrine dayanıyor. Ancak Franckh, bu prensibi yalnızca teorik bir düzlemde bırakmıyor; somut örnekler ve yöntemlerle destekliyor.

Pratik Yaklaşımlar ve Uygulamalar
Kitap, okurların bu yasayı kendi hayatlarına entegre edebilmeleri için birçok pratik öneri ve egzersiz içeriyor. Örneğin:

  • Netlik Egzersizi: Hayattan ne istediğinizi net bir şekilde belirlemek ve hedeflerinizi yazıya dökmek.
  • Teşekkür Günlüğü: Sahip olduklarınız için şükran duygusu geliştirmek.
  • Görselleştirme Teknikleri: Hedeflerinize ulaştığınızı hayal etmek ve bu duyguyu içselleştirmek.

Franckh, bu yöntemlerin yalnızca birer "araç" olduğunu, esas meselenin ise düşünce yapımızı ve içsel enerjimizi dönüştürmek olduğunu vurguluyor.

Dil ve Anlatım: Akıcı ve İlham Verici
Kitap, herkesin kolayca anlayabileceği sade bir dille yazılmış. Franckh, karmaşık felsefi kavramlara girmek yerine günlük hayatta uygulanabilir yöntemlere odaklanıyor. Bu da kitabı, kişisel gelişime uzak duran okurlar için bile erişilebilir kılıyor. Yazarın, kişisel anekdotlarla desteklediği anlatımı, kitaba samimi ve gerçekçi bir hava katıyor.

Sonuç: Yeni Başlayanlar İçin İlham Verici, Deneyimliler İçin Hatırlatıcı
Rezonans Kanunu, kişisel gelişim yolculuğuna yeni başlayanlar için ilham verici bir rehber olabilir. Bu yolculuğa daha önce çıkanlar için ise bildikleri prensipleri hatırlatıcı bir nitelikte. Kitap, derin bir teorik analiz sunmasa da, pratikte faydalı olabilecek birçok araç ve yöntem içeriyor.

Bana ne kattı :

Daha fazla meditasyon yapıp dinginliğe kavusmam, biraz daha sakinlemem, biraz daha düşünceye odaklanıp hem sağlığıma hem sevdiklerime , işime, sosyal hayatıma daha fazla güzel enerji göndermem gerektiğini bir kez daha hatırlattı. Farkındalık için okunası canım arkadaşlarım...

Esen kalin...


Comments

  1. Merve UzunDecember 1, 2024 at 3:40 PM

    Hayriye, iyi ki yazdın! :) İsmimin geçtiğini görünce de çok mutlu oldum! Kitabı da merak ettim. Senin bakış açından duymak da önemli çünkü öz disiplini yüksel ve aksiyon odaklı biri olarak kitabı beğendiysen gerçekten faydalıdır, ben inandım:) Bir Türkiye ziyaretinde listeye eklenecek. Paylaştığın için çok teşekkürler:)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more