-

 


Aile Yalanları: Görünenin Ötesindeki Hayatlar

Taze bitmiş, ruhuma inceden dokunmuş, hafızamda yer bulmuş kitapların bloglarını hemen paylaşmayı çok seviyorum. Çünkü biliyorum ki o hissiyat zamanla azalıp yok olacak, beyin eski düşünme moduna, duygular normal ayarlarına dönecek. O yüzden, taptaze bir kitap yansıması size…

Nermin Yıldırım - Aile Yalanları. Meğer tiyatrosu da varmış! Hâlâ oynuyorsa bilet alın derim, çünkü beni ezdi geçti yine. Sahi, her şeyden bu kadar hızlı ne ara etkilenir olduk? O kadar çok şey yaşıyoruz ki, ruhumuz paramparça, hassaslık zirvede. Düşünüyorum da, her şeye hislenir oldum. Neyse, en azından insanlığımızı hatırlatıyor, bozmayalım…


Bazen bir hikâye, içimizde adını koyamadığımız duyguları usulca önümüze serer. Birbirini tanıdığını sanan ama aslında birbirine yabancı insanların hikâyesi. Aynı sofrada oturup bambaşka dünyalarda yaşayanlar… Aynı yatakta uyuyup farklı rüyalarda kaybolanlar… Yalanlar sadece başkalarına söylenmez, bazen insan en büyük yalanı kendine fısıldar: “Her şey yolunda.”

Ama her şey gerçekten yolunda mı?

Bazen bir duygu sinsice sokulur insanın içine. Önce hafif bir esinti gibi gelir, fark etmezsin bile. Sonra yavaş yavaş kök salar, büyür, sarsar. O hisle yaşamak, kendini iki dünya arasında bölünmüş hissetmek… Bildiğin, alıştığın, güvenli olan bir taraf var. Ve bir de yüreğinin sessizce çağırdığı, ama gitmeye cesaret edemediğin diğer taraf…

Ne garip, değil mi? İnsan hayatı boyunca hep doğru olanı yapması gerektiğini düşünerek büyütülür. Sadakat, bağlılık, güven… Bunlar kutsal kelimelerdir. Ama kimse, bir gün bir duygunun ansızın gelip her şeyi sorgulatabileceğini söylemez. Kimse, içindeki çelişkinin bazen dışarıdan görünen hiçbir şeye sığamayacağını anlatmaz.

Oysa bazen insan, sadece kendi içinde bir çıkış yolu arar. Bir adım atmadan, bir karar vermeden, yalnızca hissettiği şeyin gerçeğini anlamaya çalışır. Bunu bir başkasına anlatamazsın. Çünkü anlatmak, gerçekle yüzleşmek demektir. Ve belki de en büyük yalan, hissettiklerini dile getirmemektir.

Peki sonra ne olur? Zaman geçer, hisler diner mi? Yoksa içimizde saklı kalanlar bir gün patlar mı? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bir duygunun gelip gitmesini izlemekle, ona teslim olmak arasında ince bir çizgi olduğu. Ve belki de en büyük sınav, o çizginin neresinde durduğunu bilmektir.

İşte Aile Yalanları da tam olarak bunu düşündürüyor insana. Belki de hayat dediğimiz şey, içimizde söylemeye cesaret edemediklerimizden ibaret. Belki de en büyük ihanet, kendimize dürüst olamamak. Ama ne olursa olsun, hissetmek hâlâ güzel.

Hislerimizi hissetmediğimiz an ruhumuzun öldüğü andır...

Hayriye Haliloğlu

08.02.2025

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

-
KENDİMCE SORGULAMALARDA BUGÜN :) SERZENİŞ... Bazen biri bir şey söylüyor, küçücük bir eleştiri, bir ima… Ve içime koca bir taş oturuyor. Sanki ciğerimin üzerine bir fil çökmüş gibi. Nefesim hızlanıyor, zihnim bulanıyor. Sinirleniyorum. Kabullenemiyorum. Ama aslında en çok kendime sinirleniyorum. Bu kızgınlık, özgüven eksikliği mi? Yoksa hata yaptığımın yüzüme vurulması mı? Yoksa “Ben daha iyiyim, daha zekiyim” dediğim kendime ihanet gibi mi geliyor o hata? Belki de bu kadar küçük hatalar yapmam, kendime koyduğum yüksek standartlara yakışmıyor. Ve evet, belki de başkalarının ne düşündüğünü fazla önemsiyorum, istemesem bile. İspat çabası. “Ben öyle biri değilim” deme arzusu. Gününü gösterme isteği. Ama sonra şunu soruyorum kendime: “Gerçekten neden bu kadar umursuyorum?” Belki de mesele dışarıda değil, içimde. Kendime söylediğim sözde: “Sen hatasız olmalısın.” Oysa ben süper olmak zorunda değilim. Mükemmel hiç değilim. Ama değerliyim. Ve bu değer, başkalarının onayıyla ölçülmez. Beni ben...
Read more
-
Image
  Modern Hayattan Kaçmak Değil, Onu Çözmek: Erlend Loe Üçlemesi Üzerine Bazı yazarlar hikâye anlatır. Bazıları ise bir ruh halini yakalar. Erlend Loe ikinci grupta. Onun metinlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da yüksek sesli çatışmalar yok. Ama derin bir huzursuzluk var. Ve o huzursuzluk tanıdık. Erlend Loe’nun üçlemesini okurken sürekli şunu düşündüm: Bu hikâyeler aslında bir kaçış anlatmıyor. Bir yüzleşme anlatıyor. Modern hayatla, başarı fikriyle, yetişkinlik rolüyle ve “normal” sayılan her şeyle sessiz bir hesaplaşma. Doppler’in ormana gitmesi fiziksel bir kaçış gibi görünse de aslında sembolik. Çünkü mesele şehirden uzaklaşmak değil; gürültüden uzaklaşmak. Statüden, performanstan, sürekli üretme ve görünür olma baskısından uzaklaşmak. Onun yaptığı radikal. Bizim yaptığımız ise çoğu zaman daha sofistike: İçimizde geri çekiliyoruz. Ama kalıyoruz. Loe’nun farkı burada. O dramatize etmiyor. Bağırmıyor. Sisteme manifesto yazmıyor. Sadece absürt olanı sade bir dille göst...
Read more
-
Image
KAN TER GÖZYAŞI VE BİR AVUÇ PAPATYA... Bu bir “başardım” yazısı değil. Ne alnımda ışıldayan bir madalya, ne de herkesin önünde verilen bir ödül var bu hikâyede. Bu, bir iç döküş. Hem karmaşık hem de çok gerçek bir ruh hâlinin satırlara sığmış hali. Ağlamalı, gülmeli, hayıflanmalı, cesaret toplamaya çalışmalı, içten içe söylenmeli, sonra tekrar gülmeli bir hikâye. İnsan olduğunu iliklerine kadar hissettiğin anlardan biri… Sabahın körü. Güne korkuyla başlıyorum. Buz gibi suyun hayalini bile kurarken titriyor insan. Elin yüzün uyuşacak, ayaklarını hissedemeyeceksin, biliyorsun. Dalgalar gözünü korkutuyor ama yapacak bir şey yok, girilecek o suya. Bora’yla birbirimize bakıyoruz. Gözlerde soru: “Gerçekten yapacak mıyız bunu?” 1.2 km yüzülecek. Bodrum’un yeşil-mavi sularında, 17 derece. Sonra bisiklet. Sonra koşu. Ama önce şu lanet dalgalar… “Bırakalım mı?” diyoruz kendi kendimize. “Ne gerek var, deli miyiz biz?” Ama etraf… İnsanlar zırh gibi wetsuit’leriyle hazır. Boneler takılmış, gözlükle...
Read more